25 آوریل

تنبلی چشم

تنبلی چشم

تنبلی چشم یا آمبلیوپی نوعی نقص در تکامل سیستم بینایی است که در آن اغلب یکی از چشم ها و گاهی هر دو چشم بینایی کامل خود را به دست نمی آورند. تنبلي چشم از زمان نوزادی و اوایل کودکی آغاز می شود و اگر در مراحل اولیه تشخیص داده نشده و درمان نگردد ، منجر به اختلال دائمی و غیرقابل درمان بینایی در بزرگسالی خواهد شد.

از جمله شایع ترین علل ایجاد تنبلي چشم وجود انحراف چشم و یا وجود اختلاف قابل توجه بین شماره عینک دو چشم می باشد.

تنبلی-چشم

علائم تنبلی چشم

  • آمبلیوپی یا تنبلي چشم غالبا با نشانه های زیر همراه است :
  • انحراف چشم به سمت داخل یا خارج
  • چشم هایی که ظاهرا در هنگام فعالیت با هم ناهماهنگ هستند
  • ضعف دید
  • دوبینی
  • کج نمودن سر هنگام نگاه کردن
  • دستیابی به نتایج غیر طبیعی هنگام معاینه چشم

دلایل تنبلی چشم

  • ماهیچه هایی که موظف به قرار دادن چشم ها در محل اصلی آن هستند دچار عدم تعادل شوند و منجر به حرکت نا هماهنگ چشم ها و انحراف آن ها به سمت داخل یا خارج شوند.
  • وضوح دید در چشم ها دارای تفاوت باشد که غالبا به دلیل تفاوت زیاد در میزان  دوربینی ، نزدیک بینی و آستیگماتیسم بین دو چشم ایجاد می شود.

از دیگر دلایل آمبلیوپی می توان به آب مروارید در کودکی اشاره نمود که باعث محرومیت چشم کودک از دید واضح خواهد شد و در علم پزشکی از آن اصطلاحا به عنوان آمبلیوپی محرومیت یاد می شود.

درمان فوری این عارضه از ضرورت بالایی برخوردار است ، زیرا در صورت تاخیر یا عدم درمان ممکن است منجر به از دست رفتن بینایی به طور دائمی گردد.

درمان تنبلی چشم

مهم ترین نکته در درمان آمبلیوپی تشخیص هر چه زودتر و در سنین پایین تر می باشد ، چرا که بعد از سن حدود 9 الی 10 سالگی امکان درمان تنبلي چشم وجود ندارد.

در واقع در تنبلي چشم ، ساختار چشم کاملا طبیعی می باشد اما به علت نامناسب بودن دید در دوره نوزادی ، مرکز بینایی تکامل کافی پیدا نکرده و اختلال دید ایجاد می شود که در صورت عدم درمان در سنین پایین ، امکان بهبود بینایی حتی با عینک یا جراحی در سنین بالاتر وجود نخواهد داشت.

درباره نویسنده

پاسخ

4 + نوزده =